|
Rasa Berneński Pies Pasterski została odkryta na przełomie XIX i XX wieku na terenach Prealp w okolicach Schwarzenburga. Berneńczyk występował także w dolinie Emmental, niedaleko Berna i Burgdorfu jako pies strzegący obejścia oraz zwierząt hodowlanych, a także jako pies zaganiający. W momencie gdy na terenach nizinnych Szwajcarii zaczęły powstawać w dużej liczbie serownie dodatkowo berneńczyk był wykorzystywany jako pies transportujący, zaprzęgany do wózków z nabiałem. Opisywano go wówczas jako duże, masywne zwierzę z głową o mocnej budowie i najczęściej czarnym umaszczeniu (wierzono, że czarne psy odpędzają złe duchy, dlatego preferowano taką maść). Pod koniec XIX w, w małej miejscowości Durrbach, za sprawą tamtejszego oberżysty, który hodował i sprzedawał gościom trójkolorowe psy, rasa zyskała pierwszą oficjalną nazwę; brzmiała ona Durrbachler. W 1899 roku powstał Związek Kynologiczny "Berna" zrzeszający hodowców psów rasowych z kantonu berneńskiego. Pierwszym inicjatorem powstania czystej hodowli berneńskiego psa pasterskiego był, żyjący w latach 1867-1945, Fritz Probst. Po międzynarodowej wystawie w Bernie w 1904 roku, psy tej rasy zostały zauważone i docenione przez środowisko kynologów. Od tamtej pory zaczęło wzrastać także zainteresowanie tą rasą osób o wyższym statusie materialnym, takich jak handlowcy, czy fabrykanci. Jednak panująca wówczas moda na bernardyny, sprawiła że Berneńczyk był mniej popularny. Na początku XX w profesor Albert Heim i Franz Schertenleib odnaleźli kilka psów na terenie szwajcarskich farm i rozpoczęto ratowanie rasy. W 1907 roku założono Schwizeriche Durrach Klub i opublikowano pierwszy wzorzec. Nazwę Durrbachler zmieniono na Berner Sennenhund - Berneński Pies Pasterki. W 1913 roku rasa została uznana przez Szwajcarski Związek Kynologiczny. Berneński pies pasterski jest mocny, duży, lecz nie ociężały. Długi ogon, bujnie owłosiony, trzymany jest nisko podczas spoczynku, uniesiony nie powinien sięgać powyżej linii grzbietu. Ciemnobrązowe oczy są owalne. Uszy osadzone wysoko swobodnie opadają wzdłuż policzków. Berneńczyk jest psem trójkolorowym, wyłącznie czarno-rudo-białym. Barwy te są umieszczone u każdego osobnika tak samo: czarny płaszcz z brązowo-rudymi plamami na kończynach, klatce piersiowej, policzkach i nad oczami. Białe znaczenia znajdują się w ściśle określonych miejscach: duża plama na klatce piersiowej, strzałka na głowie, koniec ogona i łap. Takie umaszczenie jest charakterystyczne dla szwajcarskich psów pasterskich. Sierść jest gęsta, jedwabista, długa i lekko falowana, bez loków. Berneński Pies Pasterski jest łagodny i przyjazny w stosunku do ludzi. Berneńczyk toleruje dzieci i jest wobec nich ostrożny, cierpliwy i opiekuńczy. Berneńczyk nie jest agresywny w stosunku do gości, przechodniów czy innych zwierząt. Mimo to posiadają instynkt stróża - zaniepokojony alarmuje. Berneński Pies Pasterski jest psem radosnym i wymagającym kontaktu z człowiekiem, a pozbawiony otoczenia ludzi staje się lękliwy, nieposłuszny i nabywa skłonności do ucieczek. Potrzebuje sporo ruchu, lubi się uczyć. W wieku szczenięcym wymaga konsekwencji i stanowczości w podejściu. Obecnie Berneński Pies Pasterski najczęściej hodowany jest jako pies rodzinny, pełni też rolę stróża. Sprawdza się w dogoterapii, pracuje z osobami niepełnosprawnymi. Nadaje się do szkolenia na psa towarzyszącego, obronnego, tropiącego i ratowniczego - lawinowego oraz gruzowego. Berneński Pies Pasterski żyje około 12 lat. Berneński pies pasterski jest psem znanym na całym świecie. Berneńczyki przybyły do Polski z Czech pod koniec lat siedemdziesiątych. Pierwszy polski miot przyszedł na świat w 1981 roku. W ostatnich latach w odnotowuje się wzrost zainteresowania tą rasą. |